Make your own free website on Tripod.com

Het gevoel van ….. KZC

Elf jaar was ik toen Leo v.d.Hoorn mij, in 1974, tijdens het schoolzwemmen vroeg een keer bij KZC te komen kijken. Ik kwam en ging niet meer weg. In no time was zwemmen mijn lust en mijn leven.
Niet alleen het zwemmen en waterpolo spelen was erg leuk. Vooral de andere mensen die ik bij de club ontmoette en alle activiteiten die er rondom het sporten waren hebben mij een bijzondere tijd bezorgd.
Als pupilletje van 11 kreeg ik training van Elly Spijker en Karina Mooij. Zij waren slechts een paar jaar ouder, maar in mijn ogen volwassen vrouwen waar ik eigenlijk ‘u’ tegen zou moeten zeggen vond ik zelf. Al snel ontstond er een hecht groepje meiden die in verschillende samenstellingen een aantal jaren met elkaar optrokken en vooral als aspiranten onder de 16 behoorlijk succesvol waren. Drie jaar achter elkaar naar de Nederlandse Kampioenschappen.
Voorafgaand aan de kampioenschappen was er een trainingskamp in het scoutingclubhuis in Heemskerk. Niet alleen het meidenteam, maar ook de jongens onder de 16 waren daar aanwezig. Dat maakte het natuurlijk des te interessanter…..
Wie van de deelnemers herinnert zich niet: Jan, de wekservice, op klompen. Ome Jaap en zijn mud aardappelen. Hardlopen op paardenpaden in het Heemskerkse duin. Het verplichte rustuurtje ’s middags. Hans van der Mast die de Dik voor Mekaarshow opvoerde, compleet met alle stemmetjes. Moppen tappen tot je het in je broek deed van het lachen en een geweldige bonte avond. Oh ja, en natuurlijk moesten we ook trainen: ’s morgens vroeg zwemmen, ’s middags hardlopen en ’s avonds waterpolotraining.
Ik noemde al eerder het jongensteam onder de 16 en niet voor niets. Onder deze jongens bevond zich namelijk mijn toekomstige echtgenoot. Maar voordat het zover was, waren we heel wat KZC-feestjes, rugbypartijtjes in het ondiepe op zaterdagmiddag en niet te vergeten douchepartijen in de donkere catacomben van het zwembad verder.
Inger was zeer geliefd onder de meiden, maar ook stoďcijns onder alle aandacht die hij van hen kreeg. Dat maakte het ook wel spannend. Met een KZC-feest of toernooi in het vooruitzicht was het iedere keer gissen op wie hij deze keer zijn oog zou laten vallen.
Na mijn eindexamen ging ik voor een tijd in Israël wonen.
Deze verhuizing betekende tevens het einde van een actieve waterpoloperiode en ontzettend veel lol. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Na een aantal jaren van inactief lidmaatschap ging ik, samen met een aantal andere oud Dames I speelsters, weer competitie spelen. Het was al snel weer vanouds gezellig en de eerste jaren wonnen we ook vrij gemakkelijk.
Inger en ik waren inmiddels gaan samenwonen en in 1991 verhuisden we naar Heerhugowaard. In 1993 vierden we ons bruiloftsfeest omringt door teamgenoten. Het jaar erna kwam voor mij het moment KZC echt vaarwel te zeggen en mij te richten op ons leven in Heerhugowaard. Inger bleef nog een jaar langer en zette er toen ook een punt achter.
Nog steeds hebben we met deze en genen contact en het maakt niet uit hoe lang we elkaar niet gezien hebben, het is al heel snel weer als vroeger. 
Op zondagochtend zwemmen we met onze twee zonen. Zij zijn ernstig genetisch belast met zwemgenen en voelen zich, met badmuts en zwembril van hun moeder op, al echte vedetten.
Ik hoop dat ze ooit een (zwem)vereniging vinden waar ze zich net zo thuis voelen als ik dat bij KZC heb gedaan.

Christine Schipperus
KZC lid 1974 – 1994

Terug